Joelioes Kajsar zei Weni widi wiki

Ik keek Google nogal raar aan toen ie me vertelde dat je faux pas uitsprak als ‘fo pa’. Niet omdat die klanken raar zijn, maar omdat die spelling er zo on-Frans uitziet. Opeens zag ik niet meer de letters, maar de klanken van het woord.

fo pa

Op school heb ik zes jaar Latijn gehad. Het is een prachtige taal, maar daar kwam ik pas na zes jaar achter, toen ik de woorden begon uit te spreken.

De Romeinen hadden een woord voor winnen, en dat woord spraken ze uit als winkere (met een Engelse w). Om de klanken van dat woord weer te geven hadden ze een alfabet, en daarmee ze schreven vincere.

De Romeinen spelden hun woorden vrijwel fonetisch, aangezien hun schrift voor hun taal bedoeld was. Rare spellingsregels ontstaan pas als een schrift niet (meer) bij de klanken van een taal past.

Maar als wij ‘vincere’ lezen, zeggen we niet winkere, maar vinsere, wat niet het Latijnse woord voor winnen is.

Julius Seezar zei niet Venie, vidie, vietsjie. Joelioes Kajsar zei Weni, widi, wiki. Woorden bestaan uit klanken, niet uit letters.

Als we de Romeinse spelling aanhouden, verliezen we de klanken. Als we Latijn fonetisch spellen verkrachten we de dode taal op een andere manier, maar dan behouden we tenminste de klanken die de Romeinen gebruikten als woorden.

Ik neem het mensen niet kwalijk dat ze Latijn verkeerd uitspreken, ik denk juist dat we het met z’n allen verkeerd opschrijven. Ik denk dat het nut heeft dode talen zoals Latijn af en toe fonetisch weer te geven, om mensen te laten zien hoe het klinkt.

Advertenties

Pushchair

Dat je op vakantie in Slovenië nogal vaak de lettercombinatie šč (sjtsj) tegenkomt, dat dat dan een ding is dat Slavische talen blijkbaar hebben, dat de Russen daar een aparte letter voor hebben door de ш (sj) en de ц (tsj) te combineren tot щ (sjtsj), en dat iemand dan op de Engelse Wikipediapagina over het Russische alfabet het woord ‘pushchair’ heeft weten te bedenken als voorbeeld van de uitspraak ervan. Дат.

Picture A Holiday

They gather on mountains,
in forests, at rivers,
on bridges of ancient towns
not to look, but take holiday pictures.

Never far from the road,
not too long from their cars,
they look for their photo,
take it and go.

Then they stare at their phones,
bump into their species
and mumble some apology
while they look for their families.

Like the flash of a camera
their holidays are over,
and they show all their friends
that they’ve been all over.

I wonder how much they’d have seen
if I’d thrown their phones off that mountain.

Pas op voor dolfijnen die aan telepathie doen

Dit is een Italiaans bord dat waarschuwt voor plotselinge vloedgolven bij een stuwdam, en ik vind het fascinerend omdat iemand het ooit getekend heeft en daarna heeft iemand het goedgekeurd. Kijk toch hoe bizar die tekening is.

Het is zo’n ding waar je niet veel over kunt zeggen maar waar je wel lang naar kunt kijken, en je dingen afvragen, en nieuwe details in de tekeningen ontdekken, en je dan realiseren dat je een kwartier naar een bord hebt zitten staren.

De tekening doet me denken aan een mooie game genaamd Endless Express, waarin de speler in real-time op treinen wacht op surreële plekken waar allemaal getekende dingen zijn waar je je ongemakkelijk van gaat voelen.

Als waarschuwingsbord is het misschien niet een geweldig ding, maar ik vind het een prachtig iets om naar te kijken, en ik zal me altijd blijven afvragen wat voor iemand het getekend heeft.

Video’s waar ik blij van word

Hier nog een hoop video’s die ik het liefst naar iedereen zou sturen maar als ik dat doe iedereen zoiets zou hebben van “ho rustig stuur even één ding tegelijk aub dankjewel”.

  • Waar ‘Keep Calm and Carry On’ vandaan komt:

  • Over een verkiezing waar een achtste van de mensheid in mocht stemmen:

  • Hoe verhalen eruitzien op een grafiek:

  • Hoe alle interviews zouden moeten zijn:

  • Een koor dat regen nadoet en dan Africa begint te zingen:

Short Stories

Geïnspireerd door Haruki Murakami schrijf ik sindskort korte verhalen, die u hier kunt lezen.

Haruki Murakami heeft onder andere verhalen zoals The Second Bakery Attack en On Seeing The 100% Perfect Girl One Beautiful April Morning geschreven. Ik schrijf in het Engels om dezelfde redenen als hij. In The Birth of My Kitchen-Table Fiction schrijft hij:

[…] my ability in English composition didn’t amount to much. My vocabulary was severely limited, as was my command of English syntax. I could only write in simple, short sentences. Which meant that, however complex and numerous the thoughts running around my head, I couldn’t even attempt to set them down as they came to me. The language had to be simple, my ideas expressed in an easy-to-understand way […]

Hij schreef het begin van z’n eerste verhaal in het Engels, en vertaalde het toen weer terug naar het Japans. Ik schrijf ook in het Engels omdat ik mijn Engelse zinnen gewoon mooier vind dan m’n Nederlandse. Als ik in het Nederlands proza ga schrijven klinkt het gelijk veel te formeel en “literair”, terwijl Engels voor mij comfortabel voelt, ook al ben ik er nooit zo goed in als ik soms denk, maar dat werkt dus juist in m’n voordeel.

Nu staan er drie verhalen op de pagina “Short Stories”, ik werk momenteel aan een vierde. Veel leesplezier!

Fotografie in-game

Iedere game wil mooi zijn en iedere game wil realistisch zijn. Nou ja, iedere game van het soort dat mooi en realistisch wil zijn dan. Van die games die de echte wereld willen nabootsen. Games zoals Grand Theft Auto V.

car

Dat games mooi kunnen zijn wist u al, en dat ze in bepaalde opzichten realistisch kunnen zijn wist u ook al, maar om een lang verhaal kort te maken: de mooiste games zijn nooit compleet, nooit helemaal realistisch en geloofwaardig. Altijd ontbreken er wel dingen, of is de wereld artificieel afgesloten door niet-bestaande bergen of zo. Er is altijd wel iets wat de illusie verbreekt.

03

GTA V is daar de uitzondering op. Op het grote eiland dat gebaseerd is op Los Angeles en omgeving is bijna alles te vinden. Alle voertuigen die je in een stad zou tegenkomen zoals vuilniswagens en van die vrachtwagens die auto’s vervoeren, alle delen van de stad zoals de arme wijken en de industriële gebieden, heuvels buiten de stad en bossen en woestijnen en bergen en beekjes, fictionele bedrijven zoals Pißwasser (bier), nieuwsnetwerken zoals Weazel News, sociale media zoals Lifeinvader, radiozenders zoals Non-Stop-Pop FM met DJ’s die steeds droge opmerkingen maken of West Coast Talk Radio met praatgasten die nogal zorgwekkende ideeën over de wereld hebben, en dat alles onder een constant veranderende lucht waar gigantische passagiersvliegtuigen rondvliegen en waar alle denkbare weerstypen wel eens voorkomen. Pas als al dat soort dingen er zijn, en als je steeds in het Spaans wordt uitgescholden als je te hard rijdt in bepaalde delen van de stad, pas dan voelt een wereld echt geloofwaardig.

nwaas

Het resultaat van al dat ongelofelijk gedetailleerde realisme is dat fotografie een prima hobby kan zijn in Los Santos en omgeving. In van die games die per se mooi moeten zijn kun je van bijna alles een foto maken die dan automatisch mooi is, maar in GTA V is het nog best een uitdaging. Veel hangt af van het weer en de tijd en de dingen die toevallig langs komen rijden of lopen, en de meeste mooie plekjes kennen de meeste spelers niet eens, de wereld is namelijk veel te groot en gedetailleerd om alles te kunnen hebben gezien*.

robs

Nou, dat dus. Moest ik even kwijt, denk ik. (Klik op de foto’s voor grote versies.)

*Op mijn downloads-pagina staat een project waar ik ooit mee bezig was, namelijk honderd foto’s van plekjes in GTA V die de meeste spelers waarschijnlijk nog nooit gezien hebben.